Spre fericirea mea, o pun in pat si adoarme singura!
Ma asigur ca ii e somn( ca doar logic, nimeni nu doarme daca nu ii e somn!) si in patut, patura pe ea( cand doarme cu patura), cand nu, bagata in sac, zic " nani-nani" si ies afara!
Dar...nu dintotdeauna a fost asa...! Pana pe la o luna adormea la titi( cam atat a fost), apoi la biberon, dar tinuta de manuta. Daca la inceput adormea in 5 min. de tinut de manuta, a ajuns sa trebuiasca sa o tin si o ora
. Si cat de frumos ma asezam pe scaun langa patutul ei si o tineam de mana, cu capul sprijinit de pat, ca de obosita nu il puteam tine ridicat!
Si noaptea...ce placere!
.Toate astea pana pe la 1 an cand m-am saturat...
Am inceput seara, cand stiam sigur ca e obosita, sa-i dau lapticul si apoi ieseam din camera. Normal ca la inceput plangea, dar o lasam. Dupa cam un minut- doua de plans, adormea singura! O seara asa, a doua iar si incet- incet nu mai plangea... termina lapticul si se intorcea sigura pe o parte si gata!
Apoi, peste zi, cand a ramas la un singur somn, tot asa, stiam ca e obosita, o puneam in patut si ieseam. Fara lapte( ca nu-i dau peste zi). La inceput se tot ridica in picioare, dupa mine, eu mergeam inapoi, o culcam si ieseam pana cand nu s-a mai ridicat...
Perseverenta, e cuvantul cheie, e si parerea mea!



.

